godz. 19.00
FESTUM IUVENTUTIS – FESTIWAL MŁODYCH
Recital fortepianowy Georgi Vasileva zwycięzcy III Międzynarodowego Konkursu Muzyki Polskiej
Program:
Fryderyk Chopin: 2 Polonaises op. 40
- A-dur Allegro con brio
- c-moll Allegro maestoso
3 Mazurki op. 50
- G-dur Vivace
- As-dur Allegretto
- cis-moll Moderato
Nokturn As-dur, op. 32 nr 2 Lento
Barcarolle Fis-dur op. 60 Allegretto
***
Leopold Godowsky: Studium 18a na lewą rękę według Etiudy op. 10 nr 9 F. Chopina
Karol Kurpiński: Polonaise nr. 1 G-dur z cyklu 3 Polonaises
Karol Mikuli: Mazurka h-moll, op. 11
Alexandre Tansman: III Sonatine
- Pastorale. Animé
- Hymne. Lento
- Rondo (perpetuum mobile). Presto
Kazimierz Serocki: Suite of preludes
- Animato
- Affettuoso
- Agitato
- Teneramente
- Veloce
- Capriccioso
- Furioso
Georgi Vasilev, fortepian
![photo Tomasz Bakuła International Paderewski Piano Competition](https://www.fmp.org.pl/wp-content/uploads/elementor/thumbs/1.-Georgi-Vasilev-photo-Tomasz-Bakula-International-Paderewski-Piano-Competition-1-qpp0skoftpzc42tabieo56kmnj9qlotmgb6btmqufc.jpg)
Georgi Vasilev
Bułgarski pianista. Zwycięzca III Międzynarodowego Konkursu Muzyki Polskiej w Rzeszowie w kategorii Pianistów, Vasilev otrzymał również nagrodę specjalną za wykonanie II Koncertu fortepianowego Miłosza Magina, ufundowaną przez córkę kompozytora – Margot Magin. Georgi Vasilev był także półfinalistą i zdobywcą nagrody za najlepsze wykonanie utworu I. J. Paderewskiego na 12. Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. I. J. Paderewskiego w Bydgoszczy, a także zdobywca honorowego medalu na 67. Międzynarodowym Konkursie im. Marii Canals w Barcelonie. Występował wielokrotnie w Bułgarii, w Polsce, we Włoszech, w Hiszpanii i w Niemczech na scenach znanych sal koncertowych, takich jak: Filharmonia Narodowa w Warszawie, Filharmonia Łódzka, Filharmonia Pomorska, sala “Bułgaria” w Sofii, Petit Palau de La Musical Catalana w Barcelonie, Narodowy Pałac Kultury w Sofii.
Urodził się w 2000 roku w Bułgarii. Ukończył Narodową Szkolę Muzyczną im. Lyubomira Pipkowa w Sofii w klasie fortepianu Dariny Kantardziewej. W latach 2017 – 2019 doskonalił swoje umiejętności u prof. Ludmila Angelova w New Bulgarian University. W roku 2022 ukończył z wyróżnieniem studia licencjackie na Akademii Muzycznej im. Feliksa Nowowiejskiego w Bydgoszczy pod kierunkiem prof. dr hab. Katarzyny Popowej-Zydroń. Obecnie kontynuuje swoją edukację na studiach magisterskich w klasie fortepianu dra hab. Pawła Wakarecego. Brał udział w licznych kursach pianistycznych prowadzonych przez takich mistrzów jak: Dmitry Bashkirov, Kevin Kenner, Ewa Pobłocka, Janusz Olejniczak, Piotr Paleczny, Naum Grubert, Giuseppe Guarrera, Alexis Golovin. W ramach XIX edycji Międzynarodowego Forum Pianistycznego “Bieszczady bez granic” Vasilev został uhonorowany nagrodą “Złoty Parnas”.
Był kilkukrotnie stypendystą Ministerstwa Kultury Bułgarii, Fundacji Communitas i Fundacji im. św. Cyryla i Metodego (stypendium im. Lydii Kutevy, ufundowane przez prof. Pavlinę Dokovską), Fundacji im. Yordana Kamdżałowa. Czterokrotnie został również uhonorowany Stypendium Rektora Akademii Muzycznej im. Feliksa Nowowiejskiego w Bydgoszczy.
Dwa Polonezy op. 40 pisał Chopin w niespokojnym okresie życia: rok 1838 to początek romansu z George Sand, uwieńczony wyprawą na Majorkę, a jednocześnie zaostrzenie się choroby. W liście Chopina do Juliana Fontany czytamy, że Polonez c-moll odzwierciedla pesymistyczny nastrój, w którym się wówczas kompozytor pogrążył. Polonez A-dur to, przeciwnie, manifestacja „zdrowego ducha”, rozpoznanego przez komentatorów jako duch „sarmacki”.
Wcześniejszy od Polonezów Nokturn As-dur op. 32 (wyd. 1837) należy do najbardziej rozbudowanych nokturnów Chopina, z dramatyczną kulminacją w części środkowej, „obramowaną” śpiewnymi fragmentami przypominającymi „ton” balladowy. Ów ton odzywa się także w Barkaroli (wyd. 1846), która niegdyś kusiła do doszukiwania się w niej treści literackich: Iwaszkiewiczowi skojarzyła się z obrazem nocnej przejażdżki łodzią po zarośniętym szuwarami stawie, a Stromengerowi – z początkową sceną Przedświtu Krasińskiego.
Próbowano też swego czasu dorabiać treść do chopinowskich mazurków; uczyniła to m.in. Paulina Viardot-Garcia – autorka aranżacji 12 mazurków na głos i fortepian (tekstów dostarczył Louis Pomey). W kolekcji znalazły się dwa utwory z op. 50 – nr 1 (jako „Taniec Tallara la lalla” i nr 2 (jako „Voici que j’ai seize ans”). Te dwa utwory, o typowych, mazurkowych rytmach, utrzymane w pogodnych durowych tonacjach (G-dur i As-dur) uzupełnia w zbiorze op. 50 kujawiakowy, nostalgiczny Mazurek cis-moll.
Słuchając Poloneza G-dur Karola Kurpińskego, jednego z trzech polonezów, jakie wydał on w 1812 roku, można ocenić dystans, jaki dzieli ten utwór, utrzymany w naiwnej stylistyce post-klasycznej, od chopinowskich arcydzieł tego gatunku.
W powodzi XIX-wiecznych polskich mazurków o charakterze salonowym powstały w 1966 roku Mazurek h-moll op. 11 Karola Mikulego, ucznia Chopina i strażnika jego spuścizny (autora jednej z najwcześniejszych zbiorowych polskich edycji dzieł kompozytora), wyróżnia się wiernym naśladowaniem stylistyki chopinowskiej, zarówno w sferze melodyki, harmoniki i faktury, jak w dziedzinie wyrazu, na przemian dramatycznego, nostalgicznego i pogodnego.
Podejście wybitnego wiedeńskiego pianisty Leopolda Godowskiego do Chopina było zgoła inne: w swoich popisowych transkrypcjach pragnął osiągnąć lisztowski ideał „pianistyki transcendentalnej”, czyli nie znającej trudności technicznych. W ten sposób zrodził się pomysł przerobienia kilku chopinowskich etiud na utwory przeznaczone do grania przez lewą (słabszą) rękę. W przypadku Etiudy c-moll z 10 opusu zadanie to było łatwe, jako że w oryginale to właśnie lewa ręka „wodzi rej”, wystarczyło zatem „dopisać” jej wiodące motywy prawej ręki. Zmyślna sztuczka niegdyś się podobała, zapewne może się podobać i dziś…
Aleksander Tansman – urodzony w Łodzi kompozytor, który prawie całe życie spędził na emigracji w Paryżu, nie stawiał wykonawcom swoich utworów fortepianowych tak wielkich wymagań, jak Godowski. Wydana w 1933 roku III Sonatina tworzy, wraz ze swoimi dwoma poprzedniczkami i trzema większym sonatami fortepianowymi, kolekcję dzieł utrzymanych w stylu neoklasycznym, zalecających się klarownością formy, prostotą tonalnej harmoniki i melodyjnością.
Do stylistyki neoklasycznej nawiązuje także Suita preludiów Kazimierza Serockiego z 1952 roku, jakkolwiek nie brak w niej nowocześniejszych elementów, w tym „atonalności” zapowiadającej późniejsze próby dodekafoniczne kompozytora.
Magdalena Dziadek
![](https://www.fmp.org.pl/wp-content/uploads/2023/06/Projekt-wspolfinansowany-ze-srodkow-miasta-Krakowa-1.png)
![](https://www.fmp.org.pl/wp-content/uploads/2023/05/1.png)
Mecenasi i Partnerzy
![](https://www.fmp.org.pl/wp-content/uploads/2023/05/Projekt-bez-nazwy.png)
![](https://www.fmp.org.pl/wp-content/uploads/2023/05/Projekt-wspolfinansowany-ze-srodkow-miasta-Krakowa-4.png)
![](https://www.fmp.org.pl/wp-content/uploads/2023/05/Projekt-wspolfinansowany-ze-srodkow-miasta-Krakowa-3.png)
![](https://www.fmp.org.pl/wp-content/uploads/2024/05/partnerzy_Filharmonia-Krakowska-1.png)
![](https://www.fmp.org.pl/wp-content/uploads/2024/05/partnerzy_Muzyczne-Mosty.png)
![](https://www.fmp.org.pl/wp-content/uploads/2024/06/partnerzy_danza_350x150.png)
![](https://www.fmp.org.pl/wp-content/uploads/2024/06/plakat__fundusz__celowy.jpg)